Menu
  • 51. DMO
     
  • 2017 slajd 02
  • 2017 slajd 03
  • 2017 slajd 04
  • 2017 slajd 05
  • 2017 slajd 06
  • 2017 slajd 07
  • 16 – 21 września 2017

  • 16 września 2017, godz.18.00 – Koncert Inauguracyjny

  • 17 września 2017, godz.18.00. Matthias Neumann – RECITAL MISTRZOWSKI

  • 18 września 2017, godz.19.30 – MEDITATION RELIGIEUS

  • 19 września 2017, godz.19.30 – ZACZNIJ OD BACHA – Koncert pamięci Zbigniewa Wodeckiego

  • 20 września 2017, godz.19.30 – SZTUKA IMPROWIZACJI

  • 21 września 2017, godz.19.30 – Koncert Finałowy

Sala Koncertowa Filharmonii im. K. Szymanowskiego
KONCERT INAUGURACYJNY

 

Wykonawcy

Orkiestra Filharmonii Krakowskiej
Massimiliano Caldi – dyrygent
Hanna Dys – organy

Program

Pietro Mascagni (1863-1945)
Intermezzo z opery Rycerskość wieśniacza (1890)

Mieczysław Surzyński (1866-1924)
Koncert organowy g-moll op. 35
Allegro moderato
Intermezzo
Finale

Felix Mendelssohn (1809-1847)
IV Symfonia Reformacyjna (1832)
Andante – Allegro con fuoco
Allegro vivace
Andante
Andante con moto

 


MASSIMILIANO CALDI

Pierwszy dyrygent Polskiej Filharmonii Bałtyckiej im. F. Chopina w Gdańsku. Pierwszy dyrygent i dyrektor artystyczny Filharmonii Koszalińskiej im. S. Moniuszki. Zdobywca pierwszej nagrody w VI Międzynarodowym Konkursie Dyrygentów im. Grzegorza Fitelberga (1999).

Posiada bogate doświadczenie w zakresie muzyki symfonicznej, operowej, operetkowej i baletowej, w centrum jego zainteresowań znajdują się współczesna muzyka operowa i odrodzenie XIX-wiecznej opery.

We Włoszech współpracuje regularnie z Opera di Firenze/Maggio Musicale Fiorentino i Teatrem Miejskim w Piacenzy. Jako dyrygent-symfonik pracuje z orkiestrą Sinfonica Abruzzese i Orkiestrą Filharmonii Toscaniniego.

Prowadził również zespoły takich instytucji, jak: Accademia Teatro alla Scala, I Virtuosi del Teatro alla Scala oraz orkiestra Fundacji I Pomeriggi Musicali di Milano, Teatro del Maggio Musicale Fiorentino, Teatr Miejski w Piacenzy, Teatro Komunale w Bolonii, Teatro Politeama Greco w Lecce, Fundacja Arena di Verona, Orchestra Sinfonica Abruzzese, Orkiestra Fundacji „Arturo Toscanini”. Dyrygował w Sali Verdiego w Conservatorio di Milano, w Auditorium del Lingotto w Turynie, Teatro Carlo Felice w Genewie, Teatro Filarmonico w Weronie, Auditorium Paganini w Parmie, Teatro Verdi w Bussego. 

W Europie występował w salach koncertowych Wiednia, Linzu, Sankt Petersburga, Amsterdamu, Baden-Baden, Bonn, Frankfurtu, Mannheim i Szeged. Dyrygował także w Izraelu, Brazylii i Chile. W styczniu i lutym 2016 roku odbył tournée po USA z Orkiestrą Symfoniczną Polskiej Filharmonii Bałtyckiej.

W Polsce regularnie koncertuje w najważniejszych filharmoniach i uczestniczy w znanych polskich festiwalach muzycznych. Dyrygował także w trakcie spektakli w najważniejszych teatrach operowych. Od 2006 do 2014 był I Dyrygentem Śląskiej Orkiestry Kameralnej, w latach 2006/2010 jej kierownikiem artystycznym.

Pośród polskich orkiestr, z którymi współpracował, znajdują się: Polska Orkiestra Radiowa, Sinfonia Iuventus, Orkiestra Akademii Beethovenowskiej, Narodowa Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia, Orkiestra Filharmonii Krakowskiej, Orkiestra Filharmonii Łódzkiej, Orkiestra Filharmonii Szczecińskiej i Orkiestra Filharmonii Podkarpackiej.
Operowe dzieła, które prowadził od 1991 r. to m.in.: Orfeusz i Eurydyka Glucka, Cyganeria Pucciniego, Salome Straussa, Nabucco, Rigoletto, Traviata i Trubadur Verdiego, Cosi fan tutte, Don Giovanni i Wesele Figara Mozarta, Rapsodia Satanica i Cavalleria Rusticana Mascagniego, Cyrulik sewilski Rossiniego, Norma Belliniego, Carmina Burana Orffa, I Due timidi i La notte di un nevrastenico Roty.

Massimiliano Caldi pracował także nad rekonstrukcjami XIX-wiecznych oper: Il Macco Ferdinanda Ranuzziego, którą poprowadził w Teatro Guardassoni w Boloni w roku 2006 oraz Don Bucefalo i Re Lear Antonia Cagnoniego, dyrygując nimi w 2008 i 2009 roku w trakcie festiwalu Valle d’Itria w Martina Franca. W 2011 roku, podczas Festiwalu Muzyki Polskiej w Krakowie po 150 latach wykonał w Krakowie operę Józefa M.K. Poniatowskiego Pierre de Medici..
Artysta chętnie prowadzi także współczesne spektakle operowe. Dyrygował światową premierą opery Peter Uncino Tutiny i Nevebianca Betty.

Wśród jego artystycznych osiągnięć są także premierowe wykonania dzieł symfonicznych, m.in. Limen i Midrash Temurah Carla Alessandro Landiniego, Pentalogon Quintett Ivana Fedelego, 1260 North Wetherly Drive Carla Boccadoro, uwertury Chatrang Ludovico Einaudiego, Invano morte desio Carla Galantego, Ego Alter na orkiestrę smyczkową Federico Biscionego, 5 Racconti orientali Luki Mosci i Trio Concerto Mikołaja Góreckiego.
W roku 2009 DUX opublikował płytę Little Big Music z utworami B. Brittena, G. Holsta, W. Lutosławskiego i W. Kilara nagranymi wespół ze Śląską Orkiestrą Kameralną.

Hanna Dys

Hanna DysOrganistka, adiunkt na Wydziale Instrumentalnym gdańskiej Akademii Muzycznej. Ukończyła studia w klasie organów Prof. Romana Peruckiego gdańskiej Akademii Muzycznej oraz Hochschule für Musik und Theater w Hamburgu, w klasie organów Prof. Wolfganga Zerera, gdzie otrzymała dyplom z wyróżnieniem. Stypendystka m.in. Brahms Stiftung, Stypendium dla Twórców Kultury oraz Stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Laureatka i uczestniczka konkursów międzynarodowych. Odbyła liczne kursy mistrzowskie w wielu krajach europejskich m. in. u Prof. J. Laukvika, Prof. L. Ghielmi, Prof. O. Latry, Prof. D.Rotha, K.Bine Bryndorf. W 2009 roku uzyskała stopień doktora w zakresie sztuki muzycznej, a w 2016 roku stopień doktora habilitowanego. Prowadzi klasę organów w Ogólnokształcącej Szkole Muzycznej w Gdańsku. Jej uczniowie i studenci są laureatami konkursów organowych w kraju i za granicą.

Prowadzi ożywioną działalność koncertową, zarówno jako solistka jak i kameralistka, jest jurorem konkursów organowych. Występowała na festiwalach muzyki organowej w Polsce i niemal w całej Europie (m.in. Włochy, Finlandia, Rosja, Niemcy, Francja, Mołdawia, Hiszpania). W swojej działalności koncertowej propaguje polską muzykę organową, m.in. nagrała w ramach przewodu habilitacyjnego płytę monograficzną z dziełami Mieczysława Surzynskiego. Ma na swoim koncie współpracę z wybitnymi dyrygentami i muzykami, m. in. Sir Nevilem Marrinerem, Kai Bumanem, Massimiliano Caldim, Friederem Berniusem, Łukaszem Borowiczem, Pawłem Skałubą, Iwoną Hossą. W swoim dorobku posiada nagrania solowe oraz kameralne. Dwukrotnie nominowana do nagrody Miasta Gdańska dla Młodych Twórców Kultury. Prezentuje organy Katedry Oliwskiej.

Sacrum i muzyka

Sacrum w muzyce wciąż wymyka się definicjom teoretyków. Przestrzenie te przenikają się bardziej lub mniej jawnie; w niektórych kompozycjach ich związek jest oczywisty, w innych bywa prawie nieuchwytny. Sacrum może stać się wspólnym mianownikiem dzieł tak różnych, jak opera, koncert instrumentalny i symfonia. Objawia się we wplecionych w tkankę kompozycji fragmentach chorału, pieśni religijnych, a także w scenach modlitwy – jak w operze Cavaleria rusticana. Muzyczna opowieść P. Mascagniego o miłosnym trójkącie szybko zdobyła nieśmiertelność, a rzymską premierę dzieła w 1890 roku historycy uznali za symboliczny moment narodzin opery werystycznej (wł. vero – prawdziwy). W Rycerskości wieśniaczej instrumentalne intermezzo wieńczy scenę, w której z kościoła wychodzi procesja rozmodlonych Sycylijczyków. Natchniony śpiew, rozbrzmiewający podczas religijnych uroczystości, odgrywa inspirującą rolę w twórczości wielu kompozytorów różnych wyznań. Motywy popularnych pieśni i hymnów odnajdziemy zarówno w późnoromantycznym koncercie organowym M. Surzyńskiego (Święty Boże, Dobry Jezu, Kto się w opiekę), jak i w finale Symfonii Reformacyjnej F. Mendelssohna (Ein feste Burg ist unser Gott). Urzekający liryczną częścią środkową koncert Surzyńskiego pochodzi prawdopodobnie z 1904 roku; rok później odbyło się jego prawykonanie. Od wybuchu II wojny światowej i pożaru biblioteki filharmonii w Warszawie dzieło było uznawane za zaginione – przetrwało jednak w anonimowym odpisie, odkrytym w 1990 roku. Chronologicznie druga symfonia Mendelssohna, nazywana piątą ze względu na kolejność wydań, powstała z okazji obchodzonego hucznie w 1830 roku jubileuszu ogłoszenia Konferencji Augsburskiej, z powodu choroby kompozytor ukończył ją jednak zbyt późno. Utwór został wykonany po raz pierwszy w 1832 roku, a opublikowany dopiero po jego śmierci.

Festiwal 2017

Kontakt

Fundacja Ars Organi im. Bronisława Rutkowskiego
ul. Grodzka 60/13, 31-044 Kraków

KRS: 0000506013
Regon:123098179
NIP:676 247 54 95

www.arsorgani.pl
fundacja@arsorgani.pl

Tel.: (+48) 517 018 064