Menu
  • 51. DMO
     
  • 2018 slajd 02
  • 2018 slajd 03
  • 2018 slajd 03
  • 05 slider 2018
  • 06 slider 2018
  • Arkadiusz Bialic – Recital
  • Koncert finałowy
  • 22 września – 6 października 2018

  • 22 września, godz 20.00 – PROLOG, Dariusz Przybylski

  • 28 września, godz 20.00 – Koncert Inauguracyjny

  • 29 września, godz 18.00 – Powtórzenie Koncertu Inauguracyjnego

  • 30 września, godz 18.00 – Maraton Organowy

  • 2 października, godz 20:00 – Konert Kameralny

  • 4 października, godz 20:00 – Recital

  • 6 października, godz 20:00 – Koncert Finałowy

Bazylika Bożego Miłosierdzia ul. Siostry Faustyny 3, Łagiewniki

|RECITAL|

Wykonawcy

Arkadiusz Bialic – organy

Program

Mieczysław Surzyński (1866–1924)
Sonata d-moll op.34
- Allegro moderato
- Andante
- Allegretto non troppo

César Franck (1822–1890)
Cantabile (Trois Pièces pour Grand Orgue)

Karol Szymanowski (1882–1937)
Etiuda b-moll op. 4 nr 3 (transkrypcja na organy Alistair Wightman)

Aleksander Karczyński (1882–1973)
Sonata b-moll op. 38
- Grave. Allegro moderato
- Adagio di molto
- Allegro con brio. Fuga


Druga połowa XIX wieku była dla muzyki organowej czasem odrodzenia. Na przywrócenie organom dawnej pozycji wpłynęły zmiany w ich konstrukcji, a także – wprowadzenie „króla instrumentów” do sal koncertowych. W związku z pojawieniem się organów symfonicznych, które mogły naśladować orkiestrę, powstawało wiele utworów ukazujących bogaty wachlarz brzmieniowy tego instrumentu.

Najliczniejszy zbiór polskich kompozycji organowych przełomu XIX i XX wieku zawdzięczamy braciom Surzyńskim – Józefowi, Stefanowi i Mieczysławowi. Najmłodszy z nich, uznawany za najwybitniejszego przedstawiciela nurtu romantycznego, był cenionym (także poza granicami naszego kraju) organistą, improwizatorem, pedagogiem i organizatorem życia muzycznego. „Doprawdy nie mielibyśmy chyba wcale literatury organowej koncertowej w wielkim stylu, gdyby nie pan Mieczysław Surzyński, który ukochawszy ten piękny instrument, a rozporządzając wybitną techniką wirtuozowską i kompozytorską, postanowił wzbogacić naszą ubogą literaturę cennymi dziełami” – pisano w prasie. Trzyczęściowa Sonata d-moll op. 34 Surzyńskiego, opublikowana w 1903 roku w Lipsku, to przykład fantastycznego wykorzystania możliwości brzmieniowych organów.

Ponad ćwierć wieku później, bo ok. 1930 roku, powstała Sonata organowa b-moll op. 38 Aleksandra Karczyńskiego. Karczyński prawie całe życie spędził na emigracji w Stanach Zjednoczonych. Syn organisty i zegarmistrza z Pelplina, po ukończeniu prestiżowych studiów muzycznych w Monachium wyjechał do Stanów Zjednoczonych i na stałe osiadł w Chicago. Oprócz działalności dyrygenckiej i pedagogicznej, pracował jako organista i publicysta w polonijnych organizacjach. Sam niezbyt dobrze znany w Polsce, starał się popularyzować informacje o naszym kraju poza jego granicami, pisząc artykuły o tematyce historycznej i estetyczno-filozoficznej. Jego twórczość obejmuje głównie utwory chóralne i kompozycje przeznaczone na organy.

Innowacje w budowie instrumentu, zaproponowane przez francuskich organmistrzów, umożliwiły rozwój symfoniki organowej Césara Francka. Autor Trois pièces pour grand orgue z 1878 roku miał niezwykle ambitnego ojca, który snuł marzenia o karierze pianistycznej syna. Po krótkiej przygodzie z fortepianem César postanowił jednak zostać organistą i kompozytorem. Epigon romantyzmu, tworzył dzieła odznaczające się wyjątkowo bogatą inwencją melodyczną i niepowtarzalnym klimatem (według belgijskiego organisty Flora Peetersa, aby dobrze grać Francka należałoby albo być samemu kompozytorem, albo przynajmniej odbyć studia kompozycji). Tryptyk, którego środkową część stanowi liryczne Cantabile, powstał z okazji inauguracji nowych organów Aristide’a Cavaillé-Colla w sali koncertowej Pałacu Trocadéro w Paryżu. Franck rozpoczął pracę nad kompozycją zaledwie na dwa tygodnie przed zaplanowanym koncertem, ale jej efekt zachwycił słuchaczy i krytyków – Cantabile urzekło publiczność melodyjnością oraz bogactwem harmonii.

Powodzenie nie zawsze bywa jednak pożądane... „Fatalnie jest w młodym wieku skomponować swoją IX Symfonię” – w 1910 roku w liście do Grzegorza Fitelberga pisał Karol Szymanowski, zmęczony popularnością swojej Etiudy b-moll. Przez długi czas nazwisko Szymanowskiego kojarzono wyłącznie z tym utworem – trzecią z Czterech etiud op. 4, skomponowanych w latach 1900–1902 dla kuzynki Karola, Natalii Neuhaus. Na początku XX wieku kompozycja bardzo często pojawiała się w repertuarze znanych pianistów, m.in. w programie recitali Ignacego Jana Paderewskiego. Późnoromantyczna, dostojna (a nawet wręcz żałobna) etiuda charakteryzuje się śmiałym językiem harmonicznym i wielopłaszczyznową fakturą. Transkrypcji dzieła na organy dokonał angielski muzykolog Alistair Wightman – laureat nagrody Fundacji im. Karola Szymanowskiego za propagowanie twórczości tego wybitnego polskiego kompozytora.

Dorota Staszkiewicz

Arkadiusz Bialic

Arkadiusz Bialic

Urodził się w Krakowie. Należy do czołówki polskich organistów.

Od osiemnastu lat prowadzi intensywną działalność artystyczną, występując z recitalami solowymi, koncertami symfonicznymi i kameralnymi w Polsce oraz za granicą promując w szczególności muzykę polską.

W roku 2000 ukończył Akademię Muzyczną w Krakowie w klasie organów prof. J. Serafina, a rok później Hochschule für Musik we Freiburgu (Niemcy) w klasie prof. Z. Száthmary. Dalsze studia kontynuował w klasie solistycznej pod kierunkiem prof. D. Rotha w Hochschule für Musik und Darstellende Kunst we Frankfurcie nad Menem, które ukończył dyplomem Konzertexamen w 2003 roku.

Swoje umiejętności doskonalił również na wielu kursach mistrzowskich prowadzonych m.in. przez: M.C. Alain, G. Boveta, O. Latry, J. Laukvika, L. Lohmana, D. Titteringtona, H. Vogla. Za wybitne osiągnięcia był wielokrotnie wyróżniany stypendiami fundacji polskich i niemieckich, w tym m.in. Ministra Kultury i Sztuki RP oraz Deutscher Akademischer Austauschdienst (DAAD).

Jest zdobywcą wielu nagród na międzynarodowych konkursach organowych w tym m.in. III. Nagrody na Schweizer Orgelwettbewerb w 1998 roku oraz II Nagroda na Międzynarodowym Konkursie Organowym im. Jana Pieterszoona Sweelincka w Gdańsku w 2000 roku. W 2002 roku jako pierwszy i jak dotąd jedyny Polak został laureatem prestiżowego Międzynarodowego Konkursu Organowego Grand Prix du Chartres we Francji, gdzie uzyskał II Grand Prix, co otworzyło przed nim drogę do międzynarodowej kariery solowej.

W ramach swej działalności koncertowej występował na wielu renomowanych festiwalach we Francji, Niemczech, Rosji, Słowacji, Szwajcarii i Włoszech oraz na większości znaczących festiwali organowych w Polsce. Jako solista występował m.in. z towarzyszeniem Orkiestry Symfonicznej Filharmonii Narodowej, Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia

w Katowicach oraz Orkiestry Akademii Beethovenowskiej. Ma także na swym koncie szereg prawykonań utworów współczesnych, nagrania płytowe oraz nagrania archiwalne dla polskiego i słowackiego radia.

Arkadiusz Bialic jest wykładowcą Akademii Muzycznej w Krakowie, prezesem Fundacji Ars Organi im. Bronisława Rutkowskiego, a także dyrektorem artystycznym Międzynarodowego Festiwalu Dni Muzyki Organowej w Krakowie oraz Kromer Biecz Festival w Bieczu.

Festiwal 2017

Kontakt

Fundacja Ars Organi im. Bronisława Rutkowskiego
ul. Grodzka 60/13, 31-044 Kraków

KRS: 0000506013
Regon:123098179
NIP:676 247 54 95

www.arsorgani.pl
fundacja@arsorgani.pl

Tel.: (+48) 603 751 004